در میان مهرهای متعدد پادشاه ، یکی از مهرهای شاهی بر حلقه انگشتری سوار بود و شاه همیشه آن را در دست خود می کرد و به آن مهر انگشتری می گفتند . مهرهای شاهی در جعبه ویژه ای با مهری که بر گردن شاه آویخته بود و یا با مهر انگشتری مهر و موم شده و سپس در جای محفوظی ، نزدیکان مورد اعتماد شاه از آنها نگهداری می کردند . در گذشته منصب مهرداری از شغل های حساس به شمار می آمد و به مهر داران در مقام افرادی امین همواره احترام می گذاشتند . به گفته پولیانوس مهردار پادشاه ایران باستان رودابه بوده است که در حجاری معروف به بار عام داریوش اول مهردار سلطنتی با کیف مهری که در دست دارد ، پس از وزیر دربار و تشریفات ایستاده و آماده مهر کردن فرامین است . نقش مهر که به سان مهم ترین رکن فرمان ، حکم یا سند در طول تاریخ به شمار می آید با شکل های متنوع خود جلوه و نمای خاصی به اسناد مختلف اعم از فرمان ها ، حکم ها ، عقد نامه ها ، مصالحه نامه ها و قراردادهای مختلف بخشیده است ، چرا که نقش مهر عامل اعتبار بخشی به دست نوشته هاست و با وجود خود ، دست نوشته ها را به اسنادی معتبر تبدیل می کند . درخور تامل است که مهر طی هزاران سال اهمیت ویژه و منحصر به فرد خود را حفظ کرده است چنان که نامه های رسمی بدون مهر حتی در زمان ما نیز اعتباری ندارند. 

رسم شکستن مهر : متاسفانه رسم شکستن مهر پس از فوت صاحب آن ما را از تماشا و مطالعه بسیاری از این آثار ارزشمند که یادآور تاریخ گذشتگان محروم کرده است . انگیزه شکستن مهر های پادشاهان و صاحب منصبان پس از درگذشت آنها برای جلوگیری از استفاده نادرست بوده است .به احتمال زیاد این رسم پس از درگذشت شاه طهماسب و کشمکش بین فرزندان او متداول شده باشد . مهر پاپ رهبر کاتولیک های جهان نیز تابع چنین رسمی است و مهر او نیز پس از مرگ شکسته می شود . 

کیسه مهر : در متون تاریخی گوناگون ، مکرر از کیسه مهر سخن رفته است که همه به مقصود یکسانی نظر ندارند و از همه آنها بیشتر دو مورد دنبال می شود که یکی کیسه مهر کوچک حاوی مهر فردی برای مصارف گوناگون و دیگری در مورد افرادی است که مشاغل و مسئولیت های گوناگون داشتند و برای کاربردهای متفاوت مهرهای گوناگونی تهیه و از آن استفاده می کردند و برای مثال مهری که برای نامه های شخصی و خانوادگی استفاده می شد با مهرهای دیگر که برای کارهای اقتصادی ، اداری و نامه های رسمی و سیاسی به کار می رفت ، متفاوت بود و به واقع برای جلوگیری از پراکندگی و حفاظت از آنها استفاده از کیف یا کیسه مهر ضروری به نظر می آمد ؛ همانگونه که مهرهای متفاوت پادشاهان در جعبه مخصوص نگهداری می شد .