در دوران هخامنشیان مهرهای مختلف مربوط به پادشاه و امرای لشکری و کشوری استفاده شده و از آنها تعدادی هنوز در موزه های دنیا نگهداری می شود . این نشان ها روی گل مهرها حک شده و حکایت از ماموریت فرستاده جهت استفاده از مواد غذایی و محل خواب در مسیر و نام فرستنده بوده است . آنان ابتدا گل را به صورت لوح در می آوردند و یک طرف آنرا بر روی میزی می کوبیدند تا سطح آن هموار شود . سپس نویسنده با قلم مخصوص نشان میخی را بر لوح نرم می فشرد و کالای تحویل شده را به دقت ثبت می نمود و مسئولی روی سمت چپ آن به نشانه تائید ، مهر می کرد . آنگاه دریافت کننده نیز نقش مهر خود را در قسمت پایین نبشته و یا پشت لوح بر جای می نهاد ونسخه ای از این لوح به تخت جمشید منتقل و با طبقه بندی خاص بایگانی می شد . این پروسه نشانگر نظام حسابداری و صورتحساب تنخواه گردان امروزی در دوره هخامنشیان است . متن فوق گویای این مسئله است که هر کدام از افرادی که به نوعی با نظام اداری آن دوره سروکار داشته ، می بایست مهری بیانگر نام و سمت آن فرد دارا می بوده تا به رسید گلی تحویل خدمت دریافت شده از خودش حک کرده و به آن رسمیت بدهد . از این رو برخی مهر را بر روی نگینی نقش کرده ، بر انگشتری خود می نشاندند و برخی دیگر مهر را چون گردنبندی بر گردن خویش می آویختند .

متاسفانه و به دلیل ناآگاهی و با تکیه بر گزارش های مغرضانه، عده ای هنر هخامنشی را تقلیدی از هنر آشوری و بابلی دانسته اند که نادرست است و خلاف واقعیات تاریخی است و همانگونه که پرفسور آرتور پوپ گفته است یونانیان در حکاکی و مهرسازی مقلد هخامنشیان بوده اند و آریائیان ایران قرن ها پیش از پدید آمدن دولت هخامنشی در این فن و هنر سر آمد بوده اند و این هنر را فینیقیان به یونان آورده اند. بررسی سیر تحولی مهرها روشنگر نکات بسیار مهم در زندگی بشری است. یکی از نکات برجسته، بررسی سیر تکاملی خطوط گوناگون بر روی مهرهای به یادگار مانده است. 

ضرب سکه و رواج پول در جوامع انسانی متأثر از هنر حکاکان و هنرمندان قلم زنی آن زمان بوده است، بهرحال برای ضرب سکه قالب اولیه ای لازم بوده که نوشتار یا عکس مورد نظر بر روی سکه بایستی روی آن حک می شد و سپس از ظروف مذاب روی قالب ریخته و سکه تولید می شده است. در این برهه از تاریخ نیز رد پای هنر حکاکان و مهر سازان مشهود