نگارگری و در پس آن حکاکی روی اجسام از اولین موارد ابراز هنر در انسان های اولیه  در اوقاتی که طبیعت راهی جز صبر برایشان نمی گذاشت، درون غارها بوده است. نمونه های فراوان در غارهای مکشوفه عصر حجر حاکی از نقش های ساده ای از حیوانات و اشکال هندسی و طرح های ساده ای از انسان و دغدغه های ذهنی اش در آن دوران دیده می شود. با جمع شدن انسان ها در گروه های اجتماعی و جهت اثبات مالکیت شان بر اموال، نیاز به ساخت مهر و حک آن بر روی دارایی هایشان بوجود آمد. در واقع این از اولین عملکردهای خصوصی سازی بواسطه تعلق مورد اشاره به قبیله یا گروهی از انسان ها که در یک مکان جمع شده بودند ، بود . ثبت و حک و داغ کردن نشانه و علامت  بر اجسام و احشام و برده ها عملی متمدنانه ونشان از پیشرفت آن جوامع به حساب می آمد.

مهرهای اولیه از قلوه سنگ های کف رودخانه ها ساخته می شدند. ابزار حکاکی روی مهرها هم قطعات تیز همان سنگ ها در ابتدا و بعد ها مقاش هایی مورب آهنی نوک تیز بودند. البته اوایل از گل پخته (در زمان نبودن اجسام تیز برای خراش انداختن سنگ) برای ساخت مهر استفاده می شد. سنگ گچ، مرمر، یمانی، یشم و لاجورد ماده اولیه مهرهای بعدی بودند. به مرور و بعد از تکامل مهرسازی از نقش های گیاهی و حیوانات و پس از آن طرح های اولیه از شخص صاحب مهر و یا طرح های اساتیری مثل بز شاخدار، اسب بالدار و خدایان مورد احترام جوامع صاحب مهر نیز مورد استفاده بسیار داشته است. مسلم است که ترکیب موارد فوق در یک مهر امتیاز طبقاتی و سیاسی و اجتماعی صاحب مهر را مشخص می کرد.